| Nawigacja |
|
· Strona główna · Statut · Aktualności · Zarząd Stowarzyszenia · Kontakt · Galeria zdjęć · Z kart historii... · Wiersze i przyśpiewki · O nas w prasie ... |
| Aktualnie online |
|
· Gości online: 2 · Użytkowników online: 0 · Łącznie użytkowników: 45 · Najnowszy użytkownik: ceciliam |
| Losowa Fotka |
| Powitanie |
|
Witamy na Stronie Stowarzyszenia Przyjaciół Łuczanowic |
| Zdjęcia |
W galerii zdjęć pojawił się nowy album " Wielcy ludzie naszej małej ojczyzny 27.06.2010 "
|
· pawel dnia czerwiec 29 2010 14:25:33
· 
|
| Król Kurkowy |
Krzysztof Wójcik nowym królem kurkowym !!! Składamy serdeczne gratulacje z okazji zdobycia jakże zaszczytnego tytułu "Króla Kurkowego" Zarząd Stowarzyszenia Przyjaciół Łuczanowic
źródło: wiadomości.onet.pl |
|
· pawel dnia maj 17 2010 11:32:14
·
|
| Zdjęcia |
Pojawił się nowy album w galerii zdjęć z ostatniej imprezy pt. "Przegląd piosenki ludowej na krakowską nutę" Łuczanowice 08.05.2010 r.  |
|
· pawel dnia maj 11 2010 20:48:37
·
|
| Historia według Wikipedii |
 Łuczanowice obszar Krakowa wchodzący w skład Dzielnicy XVII Wzgórza Krzesławickie. Łuczanowice od północy graniczą z Dojazdowem, od południowego wschodu z Wadowem, od zachodu z Luboczą, a od wchodu z Krzysztoforzycami. Łucjanowice to wcześniejsza nazwa wsi. Nazwa ma charakter patronimiczny, co może oznaczać, iż właścicielem wsi był pierwotnie syn mężczyzny o imieniu Lucjan/Łucjan.Wieś miała układ sakowy, trójkątny plac był otoczony zagrodami u zbiegu dróg. W 1381 należała do Piotra zw. Głazem z Łuczanowic. Należała do parafii w Ruszczy. W 1509 A. Kurozwęcki przekazał je w darze lekarzowi królewskiemu, Patavinie (z wyjątkiem części czynszu zapisanego Collegium Maius). Od XVI do XIX wieku wieś należała do rodziny Żeleńskich z Żelanki, którzy najpierw przystali do braci polskich, a potem zmienili wyznanie kalwinizm i mocno propagowali nowo przyjętą wiarę. Od 1591 we dworze łuczanowickim odbywały się nabożeństwa protestanckie. Pamiątką tego jest istniejąca do dziś kaplica (wybudowana w [636) i kopiec na cmentarzu dysydenckim (gdzie pochowani są protoplaści rodu). W 1636 odbył się zjazd dysydentów religijnych wyznania augsburskiego i kalwińskiego, na którym zawarto unię. Gminę w Łuczanowicach zamknięto wyrokiem trybunalskim w 1687, jednak nabożeństwa dalej się odbywały, lecz nieoficjalnie. W 1787 M. Żeleński zbudował nowy dwór i postawił cmentarz gdzie pochował szczątki swoich przodków (istnieje do dziś). Zabytkowy dwór z XVIII w. spłonął i zostało tylko neogotyckie skrzydło, wystawione w 1902 przez Tadeusza Stryjeńskiego, które połączone zostało z kapliczką. Od 1858 wieś należała kolejno do hr. Rzewuskiego, hr. Gaetano, Mycielskich, licząc ponad 300 morgów roli, 130 morgów lasu, 50 łąk i pastwisk. Łuczanowice włączono do Krakowa w 1973. Od 1991 wieś należy do XVII dzielnicy. Obecnie na terenie osiedla znajdują się: 2 sklepy spożywczo-przemysłowe, piekarnia, Ośrodek Kultury, zakład blacharski, kilka zakładów samochodowych, zakład instalacji wodnych i kanalizacyjnych i park. Mieści się tu także plac zabaw, boisko i kort. Znajduje się tu kaplica rzymsko-katolicka parafii św. Grzegorza w Ruszczy. Cmentarz kalwiński Znajduje się w północno-zachodnim krańcu wsi, na wzgórzu, w kępie drzew. Jego środkową część stanowi tzw. Kopiec Lutrów, wysoki na ok. 4 m, kryjący komorę grobową Żeleńskich, założony przez pułkownika Marcjana Żeleńskiego w 1787. Na kopcu stoi pięciometrowej wysokości obelisk, wykonany z kamienia ciosowego, na którego szczycie umieszczona jest również kamienna urna. Wokół kopca zachowało się kilka nagrobków: klasycystyczny sarkofag Ludwika Dębickiego (syna), oficera wojsk polskich, postument z kolumną, na której umieszczona jest urna-grób Ludwika Dębickiego (syna), autora książki o powstaniu listopadowym, zmarłego w 1843, groby Joanny Aramowej i Karoliny Kempińskiej. Kilka cennych nagrobków nie posiada napisów, na jednym z nich umieszczony jest drewniany, rzeźbiony krzyż, wsparty na drewnianej kolumnie. Kilka lat temu cmentarzyk został odrestaurowany (m.in. z powrotem ustawiono na kopcu obelisk, który się przewrócił w 1972). Dwór W 1787 wybudowano barokowo-klasycystyczny dwór. Był to budynek modrzewiowy, otynkowany, parterowy, posiadał rzut prostokątny. Układ wnętrza był dwutraktowy, mansardowy dach pokryty był gontem. W 1953 rozebrano go ze względu na bardzo zły stan. Obecnie stojący dwór został zaprojektowany w 1902 przez Tadeusza Stryjeńskiego dla hr. Władysława Mycielskiego. Był on połączony ze starym dworem jednym skrzydłem. Jest to historyzujący budynek modernistyczny, piętrowy, zbudowany z cegły i z piaskowca, ze ścianami zewnętrznymi zdobionymi zendrówką. Od frontu, nad głównym wejściem zachował się herb rodziny Mycielskich. Aktualnie w dworku mieści się kaplica, świetlica i mieszkania prywatne. Wewnątrz zachowały się stare piece kaflowe, posadzki i kafelki w łazienkach , resztki oryginalnego wyposażenia. Cały zespół pałacowy pierwotnie otoczony był parkiem w stylu angielskim. Znajdowały się w nim dwa stawy i rosły rzadkie gatunki drzew. Park zachował się we fragmentach. źródło : Wikipedia |
|
· pawel dnia wrzesień 01 2009 18:47:15
·
|
| Logowanie |
| Ankieta |
|
Brak przeprowadzanych ankiet.
|
| Shoutbox |
|
Musisz zalogować się, aby móc dodać wiadomość. 23/08/2010 21:00  |